Ik zat op een terras. Op een gezellige, plastic tuinstoel om precies te zijn. Die van het soort waarbij je doorbuigt naar achteren als je teveel gaat leunen. Ik zat aan een even zo gezellige stevige, kunststoffen tuintafel. Sierlijk geborduurd kleedje eroverheen, niemand die de krassen in het tafelblad dan nog ziet. Op de tafel stond een kleine nep plant in een wit potje. Kortom: goeie, typische terras sfeer en ik was niet de enige die zat te genieten. Twee tafels verderop zat een oude man een krant te lezen. Zo hoort het. Een oude man die een krant leest, op een terras. Nu denkt u misschien: hij rookt zeker ook nog? En jawel, niet dat ik clichés wil aanhalen, maar deze nette meneer klemde een stevige sigaret tussen wijs- en middelvinger. De sigaret brandde vlak bij de hoek van zijn krant: de Volkskrant. Ik schatte de man ergens in de zeventig; allang klaar met werken, overduidelijke eentje die vroeg zijn pensioen heeft opgenomen en dat kon maken ook. Ik zal bekennen dat ik stiekem een beetje jaloers ben op zulke mannen. Je komt ze regelmatig tegen, waaronder op terrassen, maar ook in parken en sigarenwinkels. Eerlijk gezegd kan ik me ze niet achter een winkelwagentje van de Lidl voorstellen. “Vergeet je de melk niet lieverd?” Natuurlijk vergeet ze die niet. Zulke mannen hebben, in mijn belevingswereld, een nette, zorgzame en intelligente vrouw. Niet zo’n stijve, bekakte dame! Nee, zo een die van achter haar krant zo nu en dan met een rake, humoristische opmerking kan aankomen zetten.
“Vergeet je de melk niet lieverd?” Natuurlijk vergeet ze die niet
Wat valt er jaloers te zijn op die mannen? Tja. Misschien wel het feit dat ze alles, ogenschijnlijk, zo goed voor mekaar hebben. Klaar met werk, geen last meer van kinderen (hooguit van kleinkinderen) en alle tijd van de wereld om bezig te zijn met hetgeen ze leuk vinden. Nu snap ik heus wel dat het niet een groot, gezellig, groen groen knolleknolleland zal zijn. Wat te denken van de lichamelijke beperkingen die een steeds grotere rol gaan eisen? Door je rug gaan, reuma, dingen vergeten. Al kan dat laatste soms ook wel prettig zijn. Ja, als ik het voor het zeggen heb word ik later zo’n man. Af en toe lekker de verjaardag van een kleinkind vergeten en wat kom je daar toch makkelijk mee weg. En iedere zonnige, zaterdagochtend een terrasje pikken, krantje lezen en een sigaretje roken, op een harde plastic stoel.
