Soms stuit je op dingen. Een grappig woord ook: stuiten. Maar dat was wel wat ik deed van de week. Gek is dat, dat je een omgeving denkt te kennen en er toch nog een hele verborgen wereld voor je ligt te wachten. Vooruit, dat klinkt wel heel erg spectaculair. Ach ja, toch ben ik vaak langs de noordkant van de stadsgracht in Zwolle gelopen, en automatisch begin je dan te denken dat je die omgeving als je eigen broekzak kent. Alleen, deze week viel mij voor het eerst op dat er twee metalen lijnen lopen door een gedeelte van het Blekerswegje. Het Blekerswegje, moet je weten, is een straat even ten noorden van het centrum van Zwolle. Wie het wat beter treft in het leven kan in die straat een aardig huis kopen, of een bedrijf beginnen. Zo zit Advocatenkantoor Maris er gezellig gevestigd, met uitzicht op de gracht én twee metalen lijnen die verzonken liggen in de straat.
Daarvan moeten we vrachtwagens en bussen de schuld geven
Een klein, haast onleesbaar bordje, laat weten dat dit het laatste stukje spoor is van de Dedemsvaartse Stoomtramweg Maatschappij. Jawel, een hele mond vol. Deze maatschapij werd in 1885 opgericht, werd later opgeslokt door een groter bedrijf en nog weer later werd het spoor overbodig geacht en in 1947 opgeheven. Maar ooit bood het Blekerwegje dus ruimte aan de nodige bedrijvigheid. Er was een grote houten steiger waar onder andere producten uit Amsterdam werden overgeladen op de stoomtrams. Een hele kraan stond nota bene in het kleine straatje om daarbij te helpen. Het spoor loopt vanaf daar naar Meppel en Coevorden, maar daar zie je niks meer van. Waar je ook niets meer van ziet, is het station dat praktisch naast mijn huis zou moeten liggen. Tegenwoordig is het namelijk een druk kruispunt. Jammer is dat, veel liever had ik gezien dat die stoomtram er nog steeds zou zijn. Lekker ook, zo dicht bij huis kunnen opstappen. Dat kan dus alleen niet meer. Daarvan moeten we vrachtwagens en bussen de schuld geven. Goederen konden sneller vervoerd worden met vrachtwagens en mensen konden met de bus op veel meer plekken komen dan de stoomtram. De maatschappij had kortom geen nut meer. Langs het Blekerswegje razen dagelijks vrachtwagens over de rotonde, alsof ze een lange neus naar het spoor willen maken. Alleen de bussen laten zich er niet zien, daarvoor ligt de straat niet op de route. Misschien is dat tactvol bedoeld, maar schrijnend is het ook wel. Op die plek waar ooit zoveel bedrijvigheid was, kun je nu niet eens op de bussen stappen. Verborgen, in een uithoek, doet niets meer vermoeden wat daar ooit was. Je kunt er alleen, bij toeval, op stuiten.
